[๕๕๙] พระผู้มีพระภาค ผู้สุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสคำไวยากรณภาษิตนี้แล้ว ได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่าสมาธิของผู้ใด ที่เขาสักการะ อยู่ด้วยผล สมาธิหาประมาณมิได้ ไม่หวั่นไหวด้วยสักการะ และความเสื่อมสักการะ ผู้นั้นเพ่งอยู่ ทำความเพียรเป็นไปติดต่อ เห็นแจ้งด้วยทิฐิอย่างละเอียด ยินดีในพระนิพพานเป็นที่สิ้นอุปาทาน บัณฑิตทั้งหลายเรียกว่า สัปปุรุษ ดังนี้ ฯจบสูตรที่ ๑๐จบปฐมวรรคที่ ๑_________รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ๑. สุทธกสูตร ๒. พฬิสสูตร ๓. กุมมสูตร๔. ทีฆโลมสูตร ๕. เอฬกสูตร ๖. อสนิสูตร๗. ทิฐิสูตร ๘. สิคาลสูตร ๙. เวรัมภสูตร๑๐. สคัยหกสูตร ฯ________
ทุติยวรรคที่ ๒๑. สุวัณณปาติสูตรพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๒๕–๒๒๖