ภารสูตร

สุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค · เล่ม ๑๗ ข้อ ๕๓

 [๕๓] ขันธ์ ๕ ชื่อว่าภาระแล และผู้แบกภาระคือบุคคล เครื่องถือมั่น  ภาระเป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ในโลก การวางภาระเสียได้เป็นสุข  บุคคลวางภาระหนักเสียได้แล้ว ไม่ถือภาระอื่น ถอนตัณหาพร้อม  ทั้งมูลรากแล้ว เป็นผู้หายหิว ดับรอบแล้วดังนี้.  จบ สูตรที่ ๑.  ๒. ปริญญาสูตร  ว่าด้วยธรรมที่ควรกำหนดรู้และความรอบรู้

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๕–๒๖

อธิบายเนื้อหา