[๑๘๔] บุคคลกล่าวควรแต่ถ้อยคำเป็นที่จำเริญใจ,ไม่ควรกล่าวถ้อยคำอันไม่เป็นที่จำเริญใจ ในกาลไหน ๆ.เพราะเมื่อพราหมณ์กล่าวถ้อยคำเป็นที่จำเริญใจ,โคถึกนันทิวิสาลได้ลากเกวียนหนักไป,ยังพราหมณ์นั้นให้ได้ทรัพย์, และได้ดีใจเพราะพราหมณ์ได้ทรัพย์โดยการกระทำของตนนั้นแล.