สิกขาบทวิภังค์

วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ภาค ๒ · เล่ม ๒ ข้อ ๒๙๕

 [๒๙๕] บทว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ผู้ใด คือ ผู้เช่นใด ...บทว่า ภิกษุ ความว่า ที่ชื่อว่า ภิกษุ เพราะอรรถว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ ชื่อว่า ภิกษุที่ทรงประสงค์ในอรรถนี้.ที่ชื่อว่า มาตุคาม ได้แก่หญิงมนุษย์ ไม่ใช่หญิงยักษ์ ไม่ใช่หญิงเปรต ไม่ใช่สัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย โดยที่สุดแม้เด็กหญิงที่เกิดในวันนั้น ไม่ต้องกล่าวถึงสตรีผู้ใหญ่.  บทว่า ร่วม คือ ด้วยกันที่ชื่อว่า การนอน ได้แก่ ภูมิสถานเป็นที่นอน อันเขามุงทั้งหมด บังทั้งหมดมุงโดยมาก บังโดยมาก.คำว่า สำเร็จการนอน ความว่า เมื่อพระอาทิตย์อัสดงคตแล้ว มาตุคามนอนแล้วภิกษุนอน ต้องอาบัติปาจิตตีย์.ภิกษุนอนแล้ว มาตุคามนอน ต้องอาบัติปาจิตตีย์.หรือนอนทั้งสอง ต้องอาบัติปาจิตตีย์.ลุกขึ้นแล้ว กลับนอนอีก ต้องอาบัติปาจิตตีย์.  บทภาชนีย์  ติกปาจิตตีย์

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๙๘–๒๙๙

อธิบาย
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง