สิกขาบทวิภังค์

วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ภาค ๒ · เล่ม ๒ ข้อ ๘๔๐

 [๘๔๐] สาวัตถีนิทาน. ครั้งนั้น พระฉัพพัคคีย์ฉันข้าวทำคำข้าวยาว ...  พระบัญญัติ๑๘๕. ๔๐. ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักทำคำข้าวให้กลมกล่อม.  สิกขาบทวิภังค์อันภิกษุผู้ฉันอาหารพึงทำคำข้าวให้กลมกล่อม ภิกษุใดอาศัยความไม่เอื้อเฟื้อ ทำคำข้าวยาวต้องอาบัติทุกกฏ.  อนาปัตติวารไม่แกล้ง ๑ เผลอ ๑ ไม่รู้ตัว ๑ อาพาธ ๑ ฉันของเคี้ยว ๑ ฉันผลไม้น้อยใหญ่ ๑ฉันกับแกง ๑ มีอันตราย ๑ วิกลจริต ๑ อาทิกัมมิกะ ๑ ไม่ต้องอาบัติแล.  สักกัจจวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ จบ.  วรรคที่ ๔ จบ.  ____________  วรรคที่ ๕ กพฬวรรค  กพฬวรรค สิกขาบทที่ ๑

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๖๘๖–๖๘๗

อธิบายเนื้อหา
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง