วิสาขสูตร

สุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต · เล่ม ๒๑ ข้อ ๔๗

 [๔๗] ดูกรภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไกลกันแสนไกล ๔ ประการ นี้ ๔ ประการเป็นไฉนดูกรภิกษุทั้งหลาย ฟ้ากับแผ่นดิน นี้เป็นสิ่งที่ไกลกันแสนไกลประการที่ ๑ ฝั่งนี้และฝั่งโน้นแห่งสมุทร นี้เป็นสิ่งที่ไกลกันแสนไกลประการที่ ๒ พระอาทิตย์ยามขึ้นและยามอัสดงคตนี้เป็นสิ่งที่ไกลกันแสนไกลประการที่ ๓ ธรรมของสัตบุรุษและธรรมของอสัตบุรุษ นี้เป็นสิ่งที่ไกลกันแสนไกลประการที่ ๔ ดูกรภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไกลกันแสนไกล ๔ ประการนี้แล ฯ  นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวว่า ฟ้ากับดินไกลกัน ฝั่งสมุทร  ก็ไกลกัน พระอาทิตย์ส่องแสงยามอุทัยกับยามอัสดงคต  ไกลกัน บัณฑิตกล่าวว่า ธรรมของสัตบุรุษกับธรรมของ  อสัตบุรุษไกลกันยิ่งกว่านั้น การสมาคมของสัตบุรุษ  มั่นคงยืดยาว ย่อมเป็นอย่างนั้นตราบเท่ากาลที่พึงดำรงอยู่  ส่วนการสมาคมของอสัตบุรุษ ย่อมจืดจางเร็ว เพราะฉะนั้น  ธรรมของสัตบุรุษ จึงไกลจากธรรมของอสัตบุรุษ ฯ  จบสูตรที่ ๗  วิสาขสูตร

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๕๐

อธิบาย