พีรณัตถัมภกวรรค

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑ · เล่ม ๒๗ ข้อ ๒๗๑

 [๒๗๑] ท่านเป็นผู้ไม่ประมาทเป็นนิจ ได้ทำความเพียรอยู่ในป่าช้าชื่อพีรณัต  ถัมภกะถึงหนึ่งปี ครั้นเข้าประชุมบริษัท กลับกล่าวให้ผิดพลาดไป  ความเพียร ย่อมป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๘๑

อธิบาย