๖. คุมพิยชาดก

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑ · เล่ม ๒๗ ข้อ ๗๘๐

 [๗๘๐] ส่วนสัตว์เหล่าใดพิจารณารู้ว่า เป็นยาพิษแล้ว ละเว้นเสีย สัตว์เหล่า  นั้น เมื่อสัตว์ที่บริโภคยาพิษเข้าไป กระสับกระส่ายอยู่ ถูกฤทธิ์ยาพิษ  แผดเผาอยู่ ก็เป็นผู้มีความสุข ดับความทุกข์เสียได้.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๗๓

อธิบายเนื้อหา