ปสูรสุตตนิเทสนิทเทสที่ ๘

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย มหานิทเทส · เล่ม ๒๙ ข้อ ๒๘๔

 ว่าด้วยถูกข่มด้วยวาทะแล้วเสียใจ[๒๘๔] คำว่า กล่าววาทะของชนนั้นว่าเลว มีความว่า ชนผู้พิจารณาปัญหา ย่อมกล่าว บอก พูด แสดง แถลง ซึ่งวาทะของชนนั้นว่า เลว เลวทราม เสื่อมเสีย เสียหายไม่บริบูรณ์อย่างนี้ เพราะฉะนั้น จึงชื่อว่า กล่าววาทะของชนนั้นว่าเลว.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๕๕

อธิบายเนื้อหา