ปารายนวรรค

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส · เล่ม ๓๐ ข้อ ๒๑

 [๒๑] เท. พระสักยบุตรนั้น เป็นพระชินะ มีพระปัญญาสามารถ  มีพระปัญญากว้างขวางเช่นแผ่นดินอันประเสริฐ เป็น  นักปราชญ์ ไม่มีอาสวะ ทรงรู้แจ้งศีรษะและธรรมอันให้  ศีรษะตกไป ทรงองอาจกว่านรชน ประทับอยู่ ณ พระราช  มณเฑียรแห่งพระเจ้าโกศลในพระนครสาวัตถี.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๓–๔

อธิบายเนื้อหา