มหาวรรค ญาณกถา

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค · เล่ม ๓๑ ข้อ ๑๑๔

 [๑๑๔] การก้าวไปสู่อัญญวัตถุแต่ปุริมวัตถุ การหลีกไปด้วยปัญญาอัน  รู้ชอบ การคำนึงถึงอันเป็นกำลัง ธรรม ๒ ประการ คือ  การพิจารณาหาทางและความเห็นแจ้ง บัณฑิตกำหนดเอาด้วย  สภาพเดียวกัน โดยความเป็นไปตามอารมณ์ ความน้อมจิต  ไปในความดับ ชื่อว่าวิปัสสนาอันมีความเสื่อมไปเป็นลักษณะ  การที่พระโยคาวจรพิจารณาอารมณ์แล้ว พิจารณาเห็นความ  แตกไปแห่งจิตและความปรากฏโดยความเป็นของสูญ ชื่อว่า  อธิปัญญาวิปัสสนา (ความเห็นแจ้งด้วยอธิปัญญา) พระ  โยคาวจรผู้ฉลาดในอนุปัสนา ๓ ในวิปัสสนา ๔ ย่อมไม่  หวั่นไหวเพราะทิฐิต่างๆ เพราะความเป็นผู้ฉลาดความ  ปรากฏ ๓ ประการ ฯชื่อว่าญาณ เพราะอรรถว่ารู้ธรรมนั้น ชื่อว่าปัญญา เพราะอรรถว่ารู้ชัด เพราะเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า ปัญญาในการพิจารณาอารมณ์ แล้วพิจารณาเห็นความแตกไป เป็นวิปัสสนาญาณ ฯ

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๔๕

อธิบายเนื้อหา