าณเป็นเครื่องสิ้นไปแห่งอาสวะดังนี้เป็นสูตร

อภิธรรมปิฎก กถาวัตถุปกรณ์ · เล่ม ๓๗ ข้อ ๑๐๓๐

 [๑๐๓๐] สกวาที พระเสกขะ มีญาณของพระอเสกขะ หรือ?  ปรวาที ถูกแล้ว  ส. พระเสกขะ รู้เห็นธรรมของพระอเสกขะได้ เข้าถึงอยู่ ถูกต้องด้วยกาย  อยู่ ซึ่งธรรมของพระอเสกขะที่ตนเห็นแล้ว รู้แล้ว ทำให้แจ้งแล้วได้  หรือ?  ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ  ส. ธรรมของพระอเสกขะ อันพระเสกขะ รู้ไม่ได้ เห็นไม่ได้ เมื่อมิได้เห็น  มิได้รู้ ก็เข้าถึงไม่ได้ ถูกต้องด้วยกายไม่ได้ มิใช่ หรือ?  ป. ถูกแล้ว  ส. หากว่า ธรรมของพระอเสกขะ อันพระเสกขะ รู้ไม่ได้ เห็นไม่ได้ เมื่อมิได้  เห็น มิได้รู้ มิได้ทำให้แจ้ง ก็เข้าถึงไม่ได้ ถูกต้องด้วยกายไม่ได้ ก็ต้องไม่  กล่าวว่า พระเสกขะมีญาณของพระอเสกขะ

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๔๑๒–๔๑๓

อธิบายเนื้อหา
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง