๒. สมุทยสัจจะ

อภิธรรมปิฎก ยมกปกรณ์ ภาค ๑ · เล่ม ๓๘ ข้อ ๘๓๑

 [๘๓๑] ทุกข์ คือ สัจจะหรือ?  ถูกแล้ว.  สัจจะ คือ สมุทยสัจหรือ?  สมุทยสัจ เป็นสัจจะด้วย เป็นสมุทยสัจด้วย สัจจะที่เหลือ เป็นแต่สัจจะ ไม่ใช่สมุทยสัจ.  ทุกข์ คือ สัจจะหรือ?  ถูกแล้ว.  สัจจะ คือ นิโรธสัจหรือ ฯลฯ?  สัจจะ คือ มัคคสัจหรือ?  มัคคสัจ เป็นสัจจะด้วย เป็นมัคคสัจด้วย สัจจะที่เหลือ เป็นแต่สัจจะ ไม่ใช่มัคคสัจ.  สมุทัย คือ สัจจะหรือ?  ถูกแล้ว ฯลฯ.  นิโรธ คือ สัจจะหรือ?  ถูกแล้ว ฯลฯ.  มรรค คือ สัจจะหรือ?  ถูกแล้ว.  สัจจะ คือ ทุกขสัจหรือ ฯลฯ?  สัจจะ คือ สมุทยสัจหรือ ฯลฯ?  สัจจะ คือ นิโรธสัจหรือ?  นิโรธสัจ เป็นสัจจะด้วย เป็นนิโรธสัจด้วย สัจจะที่เหลือ เป็นแต่สัจจะ ไม่ใช่นิโรธสัจ.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๙๕–๒๙๖

อธิบายเนื้อหา
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง