เล่ม ๓๙ ข้อ ๔๔๐

อภิธรรมปิฎก ยมกปกรณ์ ภาค ๒

 [๔๔๐] จักขุ เรียกว่าอินทรีย์หรือถูกแล้วอินทรีย์ เรียกว่าจักขุนทรีย์หรือจักขุนทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าจักขุนทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ไม่เรียกว่าจักขุนทรีย์โสต เรียกว่าอินทรีย์หรือ  โสตใด เรียกว่าอินทรีย์ โสตนั้นเรียกว่าโสตด้วย เรียกว่าอินทรีย์ด้วยโสตที่เหลือไม่เรียกว่าอินทรีย์อินทรีย์ เรียกว่าโสตินทรีย์หรือโสตินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าโสตินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ไม่เรียกว่าโสตินทรีย์ฆานะ เรียกว่าอินทรีย์หรือถูกแล้วอินทรีย์ เรียกว่าฆานินทรีย์หรือฆานินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าฆานินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ ไม่เรียกว่าฆานินทรีย์ชิวหา เรียกว่าอินทรีย์หรือถูกแล้วอินทรีย์ เรียกว่าชิวหินทรีย์หรือชิวหินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่าชิวหินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ ไม่เรียกว่าชิวหินทรีย์กาย เรียกว่าอินทรีย์หรือกายใด เรียกว่าอินทรีย์ กายนั้น เรียกว่ากายด้วย เรียกว่าอินทรีย์ด้วยกายที่เหลือเรียกว่ากาย ไม่เรียกว่าอินทรีย์อินทรีย์ เรียกว่ากายินทรีย์หรือกายินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่ากายินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ ไม่เรียกว่ากายินทรีย์ใจ เรียกว่าอินทรีย์หรือถูกแล้วอินทรีย์ เรียกว่ามนินทรีย์หรือมนินทรีย์ เรียกว่าอินทรีย์ด้วย เรียกว่ามนินทรีย์ด้วย อินทรีย์ที่เหลือเรียกว่าอินทรีย์ไม่เรียกว่ามนินทรีย์

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๖๗–๑๖๙

อธิบายเนื้อหา
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง