[๖๒] จิตใดดับ จิตนั้นเคยดับแล้วหรือหามิได้หรือว่า จิตใดเคยดับแล้ว จิตนั้นไม่ดับหามิได้จิตใดไม่ดับ จิตนั้นไม่เคยดับแล้วหรือจิตที่เป็นอดีตไม่ดับ แต่จิตนั้นไม่เคยดับแล้วก็หาไม่ ในอุปปาทขณะจิตเป็นอนาคตเท่านั้น ไม่ดับด้วยนั่นเทียว ไม่เคยดับแล้วด้วยหรือว่า จิตใดไม่เคยดับแล้ว จิตนั้นไม่ดับในภังคขณะ จิตไม่เคยดับแล้ว แต่จิตนั้นไม่ดับก็หาไม่ ในอุปปาทขณะจิตเป็นอนาคตเท่านั้น ไม่เคยดับแล้วด้วยนั่นเทียว ไม่ดับด้วยจิตใดดับ จิตนั้นจักดับหรือหามิได้หรือว่า จิตใดจักดับ จิตนั้นดับหามิได้จิตใดไม่ดับ จิตนั้นจักไม่ดับหรือในอุปปาทขณะ จิตเป็นอนาคตเท่านั้น ไม่ดับ แต่จิตนั้นไม่ดับก็หาไม่จิตเป็นอดีตไม่ดับด้วยนั่นเทียว จักไม่ดับด้วย
หรือว่า จิตใดจักไม่ดับ จิตนั้นไม่ดับในภังคขณะ จิตจักไม่ดับ แต่จิตนั้นไม่ดับก็หาไม่ จิตเป็นอดีตจักไม่ดับด้วยนั่นเทียวไม่ดับด้วยจิตใดเคยดับแล้ว จิตนั้นจักดับหรือหามิได้หรือว่า จิตใดจักดับ จิตนั้นเคยดับแล้วหามิได้จิตใดไม่เคยดับแล้ว จิตนั้นจักไม่ดับหรือในอุปปาทขณะ จิตเป็นอนาคตเท่านั้น ไม่เคยดับแล้ว แต่จิตนั้นจักไม่ดับก็หาไม่ ในภังคขณะ จิตไม่เคยดับแล้วด้วยนั่นเทียว จักไม่ดับด้วยหรือว่า จิตใดจักไม่ดับ จิตนั้นไม่เคยดับแล้วจิตเป็นอดีตจักไม่ดับ แต่จิตนั้นไม่เคยดับก็หาไม่ ในภังคขณะ จิตจักไม่ดับด้วยนั่นเทียวไม่เคยดับแล้วพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๔–๒๕