[๑๒๐] ครั้งนั้น สามเณรทั้งหลาย ได้มีความดำริว่า สิกขาบทของพวกเรามีเท่าไรหนอแล และพวกเราจะต้องศึกษาในอะไร. ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค.พระผู้มีพระภาครับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตสิกขาบท ๑๐แก่สามเณรทั้งหลาย และให้สามเณรทั้งหลายศึกษาในสิกขาบท ๑๐ นั้น คือ๑. เว้นจากการทำสัตว์ที่มีชีวิตให้ตกล่วงไป๒. เว้นจากถือเอาพัสดุอันเจ้าของมิได้ให้๓. เว้นจากกรรมอันเป็นข้าศึกแก่พรหมจรรย์๔. เว้นจากการกล่าวเท็จ
๕. เว้นจากการดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท๖. เว้นจากบริโภคอาหารในเวลาวิกาล๗. เว้นจากฟ้อนรำ ขับร้อง ประโคมดนตรี และดูการเล่นที่เป็นข้าศึก๘. เว้นจากการทัดทรงตกแต่งด้วยดอกไม้ของหอม และเครื่องลูบไล้อันเป็นฐานแห่งการแต่งตัว๙. เว้นจากที่นั่งและที่นอนอันสูงและใหญ่๑๐. เว้นจากการรับทองและเงินดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตสิกขาบท ๑๐ นี้ แก่สามเณรทั้งหลาย และให้สามเณรทั้งหลายศึกษาในสิกขาบท ๑๐ นี้.
เรื่องลงทัณฑกรรมแก่สามเณรพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๓๘–๑๓๙