เล่ม ๔๑ ข้อ ๑๙๗๕

อภิธรรมปิฎก มหาปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๒

 [๑๙๗๕] อตีตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่ปัจจุปปันนารัมมณธรรม โดยอารัมมณปัจจัย  คือ บุคคลรู้จิตของบุคคลผู้พร้อมเพรียงด้วยจิตที่เป็นปัจจุปันนธรรม ซึ่งเป็นอตีตารัมมณธรรม โดยเจโตปริยญาณ  ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นปัจจุปันนธรรม ซึ่งเป็นอตีตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่เจโตปริยญาณ แก่อาวัชชนะ โดยอารัมมณปัจจัย

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๕๗๙

อธิบายเนื้อหา
ข้อความนี้ปรากฏที่อื่นอีก แห่ง