[๓๔๕] ดูกรภิกษุทั้งหลาย อันภิกษุผู้ควรมานัต พึงประพฤติชอบวิธีประพฤติชอบในวัตรนั้น ดังนี้:-อันภิกษุผู้ควรมานัต ไม่พึงให้อุปสมบทไม่พึงให้นิสัยไม่พึงให้สามเณรอุปัฏฐากไม่พึงรับสมมติเป็นผู้สั่งสอนภิกษุณีแม้ได้รับสมมติแล้ว ก็ไม่พึงสั่งสอนภิกษุณีตนเป็นผู้ควรมานัตเพราะอาบัติใด ไม่พึงต้องอาบัตินั้นไม่พึงต้องอาบัติอื่นอันเช่นกันไม่พึงต้องอาบัติอันเลวทรามกว่านั้นไม่พึงติกรรมไม่พึงติภิกษุทั้งหลายผู้ทำกรรมไม่พึงห้ามอุโบสถแก่ปกตัตตะภิกษุไม่พึงห้ามปวารณาแก่ปกตัตตะภิกษุไม่พึงทำการไต่สวนไม่พึงเริ่มอนุวาทาธิกรณ์ไม่พึงยังภิกษุอื่นให้ทำโอกาสไม่พึงโจทภิกษุอื่นไม่พึงให้ภิกษุอื่นให้การไม่พึงช่วยภิกษุกับภิกษุให้สู้อธิกรณ์กัน ฯ
หมวดที่ ๒พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๔๒–๑๔๓