เล่ม ๗ ข้อ ๒๗

วินัยปิฎก จุลวรรค ภาค ๒

 [๒๗] เรากับพญางูตระกูลวิรูปักขะ จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับพญางูตระกูลเอราปถะ จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับพญางูตระกูลฉัพยาปุตตะ จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับพญางูตระกูลกัณหาโคตมกะ จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับฝูงสัตว์ที่ไม่มีเท้า จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับฝูงสัตว์ ๒ เท้า จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับฝูงสัตว์ ๔ เท้า จงมีเมตตาต่อกัน  เรากับฝูงสัตว์มีเท้ามาก จงมีเมตตาต่อกัน  สัตว์ไม่มีเท้าอย่าได้เบียดเบียนเรา สัตว์ ๒ เท้า  อย่าได้เบียดเบียนเรา สัตว์ ๔ เท้าอย่าได้เบียดเบียนเรา  สัตว์มีเท้ามากอย่าได้เบียดเบียนเรา แลสัตว์ที่เกิด  แล้วยังมีชีวิตทั้งมวลทุกหมู่เหล่า จงประสพความ  เจริญ อย่าได้พบเห็นสิ่งลามกสักน้อยหนึ่งเลย  พระพุทธเจ้ามีพระคุณหาประมาณมิได้ พระธรรมมีพระคุณหาประมาณมิได้ พระสงฆ์มี พระคุณหาประมาณมิได้ แต่สัตว์เสือกคลานทั้งหลาย คือ งู แมลงป่อง ตะขาบ แมลงมุม ตุ๊กแก หนู มีคุณพอประมาณ ความรักษาอันเราทำแล้วความป้องกันอันเราทำแล้ว ขอฝูงสัตว์ทั้งหลาย จงถอยกลับไปเถิด เรานั้นขอมนัส การแด่พระผู้มีพระภาค ขอนมัสการแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้ง ๗ พระองค์ ฯ  เรื่องภิกษุตัดองค์กำเนิด

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๙

อธิบายเนื้อหา