[๑๗๑] ภิกษุอันพวกทายกถามว่า จะถวายที่ไหน ดังนี้ บอกแนะนำว่า ไทยธรรมของพวกท่าน พึงได้รับการใช้สอย พึงได้รับการปฏิสังขรณ์ หรือพึงตั้งอยู่ได้นาน ในที่ใด ก็หรือ
จิตของพวกท่านเลื่อมใสในภิกษุรูปใด ก็จงถวายในที่นั้น หรือภิกษุรูปนั้นเถิดดั่งนี้ ๑, ภิกษุวิกลจริต ๑, ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑, ไม่ต้องอาบัติแล.
ปัตตวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ จบ.
นิสสัคคิยปาจิตตีย์ วรรคที่ ๓ จบ.
หัวข้อประจำเรื่อง๑. ปัตตสิกขาบท ว่าด้วยบาตร๒. อูนปัญจพันธนสิกขาบท ว่าด้วยบาตรมีแผลหย่อนห้า๓. เภสัชชสิกขาบท ว่าด้วยเภสัช๔. วัสสิกสาฏิกสิกขาบท ว่าด้วยผ้าอาบน้ำฝน๕. จีวรอัจฉินทนสิกขาบท ว่าด้วยการให้จีวรแล้วชิงเอามา๖. สุตตวิญญัตติสิกขาบท ว่าด้วยการขอด้ายมาเอง๗. เปสการสิกขาบท ว่าด้วยการสั่งช่างหูก ให้ทอจีวร๘. อัจเจกจีวรสิกขาบท ว่าด้วยอัจเจกจีวร๙. สาสังกสิกขาบท ว่าด้วยเสนาสนะป่าเป็นที่มีรังเกียจ และ๑๐. ปริณตสิกขาบท ว่าด้วยการน้อมลาภ ที่เขาจะถวายเป็นของสงฆ์รวม ๑๐ สิกขาบทเหล่านี้ พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้แล้วดังนี้แล.
บทสรุปพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๘๙–๑๙๐