[๗๓๐] ภิกษุ เมื่อทายกถามว่า จะถวายที่ไหน ตอบว่า ไทยธรรมของพวกท่าน พึงได้รับการใช้สอย พึงได้รับการปรับปรุง หรือพึงตั้งอยู่ได้นานในที่ใด ก็หรือจิตของพวกท่านเลื่อมใสในที่ใด ก็จงถวายในที่นั้นเถิด ดังนี้ ๑ ภิกษุวิกลจริต ๑ ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑ ไม่ต้องอาบัติแล.
สหธรรมิกวรรค สิกขาบทที่ ๑๒ จบ.
ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๘ จบ.
___________
หัวข้อประจำเรื่อง๑. สหธัมมิกสิกขาบท ว่าด้วยการว่ากล่าวโดยถูกธรรม๒. วิวัณณนสิกขาบท ว่าด้วยการก่นสิกขาบท๓. โมหนสิกขาบท ว่าด้วยการแสร้งทำหลง๔. ปหารทานสิกขาบท ว่าด้วยการให้ประหาร๕. ตลสัตติกสิกขาบท ว่าด้วยการเงื้อหอกคือฝ่ามือ๖. อมูลกสิกขาบท ว่าด้วยการโจทด้วยอาบัติไม่มีมูล๗. สัญจิจจสิกขาบท ว่าด้วยการแกล้งก่อความรำคาญ๘. อุปัสสุติสิกขาบท ว่าด้วยการแอบฟัง๙. กัมมปฏิพาหนสิกขาบท ว่าด้วยการคัดค้านกรรม๑๐. ฉันทาทานสิกขาบท ว่าด้วยการไม่ให้ฉันทะ๑๑. ทัพพสิกขาบท ว่าด้วยเรื่องท่านพระทัพพมัลลบุตร๑๒. ปริณามนสิกขาบท ว่าด้วยการน้อมลาภสงฆ์
____________
ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๙
๙. รตนวรรค สิกขาบทที่ ๑
เรื่องพระเจ้าปเสนทิโกศลพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๖๐๕–๖๐๗