[๓๑๘] บทว่า บอก คือ ภิกษุบอกแก่อนุปสัมบันว่า ข้าพเจ้าเข้าโสดาปัตติผลแล้วดังนี้ ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เข้าโสดาปัตติผลอยู่ ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้เข้าโสดาปัตติผลแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ได้โสดาปัตติผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ชำนาญในโสดาปัตติผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... โสดาปัตติผล ข้าพเจ้าทำให้แจ้งแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.
บอกสกทาคามิผล... ข้าพเจ้าเข้าสกทาคามิผลแล้ว ดังนี้ ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เข้าสกทาคามิผลอยู่ ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้เข้าสกทาคามิผลแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ได้สกทาคามิผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ชำนาญในสกทาคามิผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... สกทาคามิผล ข้าพเจ้าทำให้แจ้งแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.
บอกอนาคามิผล... ข้าพเจ้าเข้าอนาคามิผลแล้ว ดังนี้ ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เข้าอนาคามิผลอยู่ ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้เข้าอนาคามิผลแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ได้อนาคามิผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ชำนาญในอนาคามิผล ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... อนาคามิผล ข้าพเจ้าทำให้แจ้งแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.
บอกอรหัตตผล... เข้าอรหัตตผลแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เข้าอรหัตตผลอยู่ ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้เข้าอรหัตตผลแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... เป็นผู้ชำนาญในอรหัตตผล ต้องอาบัติปาจิตตีย์.... อรหัตตผล ข้าพเจ้าทำให้แจ้งแล้ว ... ต้องอาบัติปาจิตตีย์.
บอกสละ ราคะ โทสะ โมหะพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๓๑๕–๓๑๖