๒. สมุทยสัจจะ

อภิธรรมปิฎก ยมกปกรณ์ ภาค ๑ · เล่ม ๓๘ ข้อ ๘๒๕

 [๘๒๕] ทุกข์ คือทุกขสัจหรือ?  ถูกแล้ว.  ทุกขสัจ คือทุกข์หรือ?  เว้นทุกข์ทางกาย ทางใจเสียแล้ว ทุกขสัจที่เหลือ เรียกว่า ทุกขสัจ ไม่ใช่ทุกข์ทุกข์ทางกาย ทุกข์ทางใจ เรียกว่า ทุกข์ด้วย เรียกว่า ทุกขสัจด้วย.  สมุทัย คือสมุทยสัจหรือ?  เว้นสมุทยสัจเสียแล้ว สมุทัยที่เหลือ เรียกว่า สมุทัย ไม่ใช่สมุทยสัจ สมุทยสัจเรียกว่า สมุทัยด้วย เรียกว่า สมุทยสัจด้วย.  สมุทยสัจ คือสมุทัยหรือ?  ถูกแล้ว.  นิโรธ คือนิโรธสัจหรือ?  เว้นนิโรธสัจเสียแล้ว นิโรธที่เหลือ เรียกว่า นิโรธ ไม่ใช่นิโรธสัจ นิโรธสัจ เรียกว่านิโรธด้วย เรียกว่า นิโรธสัจด้วย.  นิโรธสัจ คือนิโรธหรือ?  ถูกแล้ว.  มรรค คือมัคคสัจหรือ?  เว้นมัคคสัจเสียแล้ว มรรคที่เหลือ เรียกว่า มรรค ไม่ใช่มัคคสัจ มัคคสัจ เรียกว่ามรรคด้วย เรียกว่า มัคคสัจด้วย.  มัคคสัจ คือมรรคหรือ?  ถูกแล้ว.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๒๙๐

อธิบายเนื้อหา