[๓๓๗] อาศัยธรรมที่ไม่ใช่สารัมมณธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
ไม่ต้องแจกบทว่า นโนจิตต
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่เจตสิกธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสัมปยุตตธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสังสัฏฐธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสมุฏฐานธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสหภูธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตานุปริวัตติธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสังสัฏฐสมุฏฐานธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสังสัฏฐสมุฏฐานสหภูธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่จิตตสังสัฏฐสมุฏฐานานุปริวัตติธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อัชฌัตติกธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่พาหิรธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อุปาทาธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อุปาทินนธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนุปาทินนธรรม ที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ฯลฯ
ธรรมที่ไม่ใช่มัคคเหตุกธรรม ที่ไม่ใช่สรณธรรม อาศัยธรรมที่เป็นมัคคเหตุกธรรมที่เป็นอรณธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๑ นัย
ธรรมที่ไม่ใช่มัคคาธิปติธรรม ที่ไม่ใช่สรณธรรม อาศัยธรรมที่เป็นมัคคาธิปติธรรม ที่เป็นอรณธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๑ นัย
สรณทุกอุปปันนนัตติกนสรณทุกนอุปปันนัตติกะพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๘๗–๓๖๕