[๙๗๓] มีอยู่ ภิกษุถือเอาทรัพย์เอง ต้องอาบัติหนัก ใช้ผู้อื่น ต้องอาบัติเบามีอยู่ ภิกษุถือเอาทรัพย์เอง ต้องอาบัติเบา ใช้ผู้อื่น ต้องอาบัติหนักมีอยู่ ภิกษุถือเอาทรัพย์เองก็ดี ใช้ผู้อื่นก็ดี ต้องอาบัติหนักมีอยู่ ภิกษุถือเอาทรัพย์เองก็ดี ใช้ผู้อื่นก็ดี ต้องอาบัติเบา.มีอยู่ บุคคลควรอภิวาท แต่ไม่ควรลุกรับมีอยู่ บุคคลควรลุกรับ แต่ไม่ควรอภิวาทมีอยู่ บุคคลควรอภิวาทและควรลุกรับมีอยู่ บุคคลไม่ควรอภิวาทและไม่ควรลุกรับ.มีอยู่ บุคคลควรแก่อาสนะ แต่ไม่ควรอภิวาทมีอยู่ บุคคลควรอภิวาท แต่ไม่ควรแก่อาสนะมีอยู่ บุคคลควรแก่อาสนะและอภิวาทมีอยู่ บุคคลไม่ควรแก่อาสนะและไม่ควรอภิวาท
ว่าด้วยต้องอาบัติในกาลเป็นต้นพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๓๐๔