๖. สุรุจิชาดก

สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑ · เล่ม ๒๗ ข้อ ๑๙๔๕

 [๑๙๔๕] ดิฉันเลี้ยงดูทาสกรรมกร ซึ่งจะต้องเลี้ยงดูและชนเหล่าอื่นผู้อาศัยเลี้ยง  ชีวิต โดยเหมาะสมกับหน้าที่ ดิฉันมีอินทรีย์อันเบิกบานในกาลทุกเมื่อ  ข้าแต่พระฤาษี ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอบุตรจงเกิดเถิด เมื่อดิฉัน  กล่าวคำเท็จ ขอศีรษะของดิฉันจงแตก ๗ เสี่ยง.

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๓๓๕–๓๓๖