ปุคคลบัญญัติ · ข้อ ๑๑

ปุคคลบัญญัติอุทเทสวาร (มาติกา บัญญัติ ๖) · เล่ม ๓๖ · เลขข้อชุดใหม่ตามฉบับหลวง

 [๑๑] บุคคล ๕ จำพวกบุคคลบางคนต้องอาบัติด้วย เดือดร้อนด้วย ทั้งไม่รู้ชัดตามความเป็นจริง ซึ่งเจโตวิมุติ ซึ่งปัญญาวิมุติ อันเป็นที่ดับไม่เหลือแห่งอกุศลธรรมอันลามกที่เกิดขึ้นแล้วเหล่านั้นของบุคคลนั้นบุคคลบางคนต้องอาบัติ แต่ไม่เดือดร้อน ทั้งไม่รู้ชัดตามความเป็นจริง ซึ่งเจโตวิมุติ ซึ่งปัญญาวิมุติ อันเป็นที่ดับไม่เหลือแห่งอกุศลธรรมอันลามกที่เกิดขึ้นแล้วเหล่านั้นของบุคคลนั้นบุคคลบางคนไม่ต้องอาบัติ แต่เดือดร้อน ทั้งไม่รู้ชัดตามความเป็นจริง ซึ่งเจโตวิมุติ ซึ่งปัญญาวิมุติ อันเป็นที่ดับไม่เหลือแห่งอกุศลธรรมอันลามกที่เกิดขึ้นแล้วเหล่านั้นของบุคคลนั้นบุคคลบางคนไม่ต้องอาบัติ ไม่เดือดร้อน แต่ไม่รู้ชัดตามความเป็นจริง ซึ่งเจโตวิมุติ ซึ่งปัญญาวิมุติ อันเป็นที่ดับไม่เหลือแห่งอกุศลธรรมอันลามกที่เกิดขึ้นแล้วเหล่านั้นของบุคคลนั้นบุคคลบางคนไม่ต้องอาบัติ ไม่เดือดร้อน ทั้งรู้ชัดตามความเป็นจริง ซึ่งเจโตวิมุติซึ่งปัญญาวิมุติ อันเป็นที่ดับโดยไม่เหลือ แห่งอกุศลธรรมอันลามกที่เกิดขึ้นแล้วเหล่านั้นของบุคคลนั้นบุคคลให้แล้วดูหมิ่นบุคคลดูหมิ่นด้วยการอยู่ร่วมบุคคลผู้เชื่อง่ายบุคคลโลเลบุคคลโง่งมงายบุคคลเปรียบด้วยนักรบอาชีพ ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือบิณฑบาตเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือห้ามภัตอันนำมาเมื่อภายหลังเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือนั่งฉันอาสนะเดียวเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือทรงผ้าบังสุกุลเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือเพียงไตรจีวรเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถืออยู่ป่าเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถืออยู่โคนไม้เป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถืออยู่ในที่แจ้งเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือการนั่งเป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถือการอยู่ในเสนาสนะตามที่ท่านจัดให้เป็นวัตร ๕ จำพวกภิกษุผู้ถืออยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวก  ปัญจกมาติกา จบ  ฉักกมาติกา

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๑๐๑