[๒๐๕] กุศลธรรมของสัตว์ใด ในภูมิใด ย่อมไม่ดับไปอกุศลธรรมของสัตว์นั้นในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไปหรือในภังคขณะแห่งอกุศล กุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไป แต่อกุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไปก็หาไม่กุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้นคือสัตว์ทั้งหมด ในอุปปาทขณะแห่งจิตในภังคขณะแห่งกุศลวิปปยุตตจิต และอกุศลวิปปยุตตจิต และอสัญญสัตว์ย่อมไม่ดับไป และอกุศลธรรมก็ย่อมไม่ดับไปหรือว่า อกุศลธรรมของสัตว์ใด ในภูมิใด ย่อมไม่ดับไปกุศลธรรมของสัตว์นั้นในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไป
ในภังคขณะแห่งกุศล อกุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไป แต่กุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไปก็หาไม่อกุศลธรรมของสัตว์เหล่านั้น ในภูมินั้นคือสัตว์ทั้งหมด ในอุปปาทขณะแห่งจิตในภังคขณะแห่งอกุศลวิปปยุตตจิต และกุศลวิปปยุตตจิตและอสัญญสัตว์ ย่อมไม่ดับไป และกุศลธรรมก็ย่อมไม่ดับไปพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๗๕–๗๖