[๒๒๙๕] ข้าแต่พระราชา ทาสี บ้านส่วย โค และรถอันเทียมด้วยม้าอาชาไนย
จงเป็นของพระองค์ตามเดิมเถิด ข้าพเจ้าเป็นท้าวสักกะจอมเทพ ชาว
ไตรทิพย์. พระองค์จงเสวยพระกระยาหาร เนยใส และข้าวปายาส
พึงเสวยขนมกุมมาสอันโอชารส ดูกรพระองค์ผู้เป็นจอมประชาชน
พระองค์ยินดีในธรรม ไม่ถูกใครๆ ติเตียนด้วยอาการอย่างนี้แล้ว จงเข้า
ถึงสัคคสถาน.
จบ กุมภชาดกที่ ๒.พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๔๐๗