[๒๐๙] เวทนาขันธ์ของสัตว์ใดในภูมิใด ย่อมไม่ดับไป สัญญาขันธ์ของสัตว์นั้นในภูมินั้น จักไม่ดับไปหรือ?
เวทนาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น ซึ่งกำลังเข้าถึงจตุโวการภูมิ ปัญจโวการภูมิ ย่อมไม่ดับไปแต่สัญญาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น จักไม่ดับไปก็หาไม่ เวทนาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น ซึ่งเป็นอสัญญสัตว์ ย่อมไม่ดับไป และสัญญาขันธ์ก็จักไม่ดับไป.
หรือว่า สัญญาขันธ์ของสัตว์ใดในภูมิใด จักไม่ดับไป เวทนาขันธ์ของสัตว์นั้นในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไป.
สัญญาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น ซึ่งจะปรินิพพานอยู่ จักไม่ดับไป แต่เวทนาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น ย่อมไม่ดับไปก็หาไม่ สัญญาขันธ์ของสัตว์เหล่านั้นในภูมินั้น ซึ่งเป็นอสัญญสัตว์จักไม่ดับไป และเวทนาขันธ์ก็ย่อมไม่ดับไป.พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · หน้า ๗๔–๗๕